Аляксандр Фядута Голы – кароль!

паліткансультант

Аляксей Кузьміч падчас акцыі «Шчыт або Міністэрства Фалакультуры». Фота www.facebook.com/kuzmich.alexei

Мастак Аляксей Кузьміч уварваўся ў беларускі сегмент інтэрнэту, нягледзячы на ціхі супраціў людзей, якія мала цікавяцца сучасным беларускім мастацтвам. Шчыра кажучы, я пра яго пачуў упершыню (пра бацьку чуў). І ўбачыў яго працу ўпершыню (працы бацькі – тых самых «беларускіх мадоннаў» – бачыў).

Праўда, не тую працу, што вісела на выставе, куды Кузьміч-сын прыйшоў у касцюме Адама, а сам гэты касцюм, для разнастайнасці упрыгожаны таблічкай з надпісам «Міністэрства культуры». Практычна голы. Толькі «Міністэрства культуры» для надзейнасці ўмацаванае таблеткай віягры.

Будзь аўтар дамай, усё ўжылі б тэрмін «нагая». Але тут – мужчына. Голы. Хоць і добра выглядае. Я б так выйсці на людзі не рызыкнуў. Не той узрост, не тыя параметры.

Ужо цяпер можна сказаць, што Аляксей Кузьміч стаў галоўным ньюсмейкерам Беларусі – прынамсі, да канца тыдня. То бок, незразумела, што павінен вымавіць зашпілены на ўсе гузікі прэзідэнцкага касцюма Аляксандр Лукашэнка, каб перабіць эфект ад з’явы Аляксея Кузьміча. Думаю, толькі заява аб уступленні Беларусі ў NATO або аб выхадзе з Саюзнай дзяржавы забяспечыла б гэтак гучны эфект. Ці, наадварот, аб канчатковым уваходжанні ў яе. Але Саюзнай дзяржаве, падобна, у адрозненне ад Аляксея Кузьміча, ніякая віягра не дапаможа ўтрымаць таблічку на цяперашнім высокім узроўні.

Мастак Аляксей Кузьміч распавёў «Белсату», навошта ён распрануўся, і чым яго так абурыла Міністэрства культуры

Зразумела, прачытаўшы гэтую навіну, міжволі ўспамінаеш пра расяяніна Пятра Паўленскага, які рэгулярна ладзіць гэтак жа шакуючыя мастацтвазнаўцаў акцыі – у прыватнасці, з прыбіваннем самога сябе (ох, нават унутры пахаладзела пры адной думцы пра гэта…) да бруку ў знак пратэсту супраць чаго-небудзь. Але Паўленскі нават вонкава пакідаў дзіўнае ўражанне. Кузьміч ж відавочна прадэманстраваў сур’ёзную вытрымку, моцную нервовую сістэму і наяўнасць прадуманага плана. Своечасова прыйшоў, своечасова сышоў, без членашкодніцтва і, уласна кажучы, без асаблівых наступстваў. Будзем спадзявацца, што яго не абвінавацяць у хуліганстве.

Праект Аляксея Кузьміча. Фота «Новы час»

Але, ведаеце, мяне зацікавіла яго творчасць. Не, не падумайце чаго-небудзь, што не ўкладаецца ў маральную парадыгму Паўла Севярынца. Але ні адзін рэпарцёр, які знаходзіўся на выставе, куды прыйшоў спадар Кузьміч, узброены фотаапаратам або відэакамерай, не паказаў нам тыя самыя карціны, у знак пратэсту супраць цэнзуры якіх, уласна кажучы, гэта з’ява народу і была зладжаная. Целасклад аўтара паказалі, а самі карціны не. Такі пабочны эфект зробленай Аляксеем Кузьмічом PR-акцыі.

І вось чым гэта адрозніваецца ад палітыкі, патлумачце мне? Можна прачытаць падрыхтаваную табе спічрайтэрамі прамову, поўную мудрых фраз і канцэптуальных прапановаў. Але варта адарвацца ад паперы – табе не тое што фігавы лісток або ведамасная таблічка – сам Макей не дапаможа табе захаваць рэпутацыю на належным узроўні. Панесла цябе? Вось гэта і будуць цытаваць. Таму што без паперы ты – голы, а значыць, сапраўдны.

Уласна кажучы, гэта і ёсць – сапраўдная веліч. Стаяць голым, без ценю збянтэжанасці на твары, выклікаючы ўсеагульную ўвагу. Нават без цвікоў, як у выпадку з Паўленскім, можна абысціся. І ніхто табе не адважыцца зрабіць заўвагі. Таму што мы жывем у краіне, дзе голы – заўсёды кароль!

Аляксандр Фядута/ІР belsat.eu

Меркаванне аўтараў можа не супадаць з пазіцыяй рэдакцыі.

Глядзі таксама
Каментары