Навінка: на інтэрв’ю аб працы прымушаюць лаяцца. Навошта?

Таццяна Дзмiтрыеўcкix 13 гадоў адпрацавала кiраўнiцай участку на металургiчным заводзе ў Жлобiне. У яе было каля 60 падначаленых, большасць з якix – мужчыны, i ўce яны ставiлiся да яе з павагай.

Праблемы з працай у Таццяны пачалiся пасля пераезду ў Менск. Сталiчныя наймальнікі не хочуць разглядаць жанчыну ў якасці кандыдата на кіроўную пасаду ў прамысловасцi.

Адзін з працадаўцаў зладзіў ёй стрэс-інтэрв’ю: цягам дзвюх гадзін распытваў пра дэталі станкоў, з якімі Таццяна мела дачыненне на папярэдняей пасадзе. А пасля папрасіў… вылаяцца, каб спраўдзіць, ці ў стане яна падтрымаць «мужчынскую размову». Працы нашая суразмоўніца гэтак і не атрымала.

Жанчына ўжо амаль пакінула надзею знайсці месца ў прафесіі, якой аддала траціну жыцця. Цяпер яна думае пра перакваліфікацыю і працу ў сферы нефармальнае адукацыі. Таццяне – 37, і хутка яна можа сутыкнуцца не толькі з дыскрымінацыяй паводле полу, але і з эйджызмам – дыскрымінацыяй паводле ўзросту.

У такую сітуацыю патрапіла наша другая гераіня – Алена Артамонава. Яна кажа, што нягледзячы на два дыпломы тэхнічных універсітэтаў, яна не можа знайсці сталае працы ў сферы IT. У 47 гадоў яна «не ўпісваецца» ў маладыя, скрозь мужчынскія калектывы айцішнікаў.

Ці можна прыцягнуць да адказнасці наймальнікаў, якія дыскрымінуюць жанчын, глядзіце ў сюжэце праграмы «Асабісты капітал» (відэа вышэй).

А гэта – поўнае выданне «Асабістага капіталу»:

Больш матэрыялаў

У Беларусі патрэбны цэнтр для крызісных сітуацыяў

«Беларусь паступова ператворыцца ў Прыднястроўе». Што выратуе эканоміку?

Колькі плацяць беларусы за міліцэйскі гвалт?


Грошы скончыліся. Як выжыць без іх?

«Каму гэтая інфармацыя што дасць?» Як ад беларусаў хаваюць сапраўдны маштаб эпідэміі

Грошы на чужой бядзе. Хто нажываецца на эпідэміі?

Новая нармальнасць. Якой будзе Беларусь пасля пандэміі?

Каронакрызіс. Параўналі дзяржаўную дапамогу ў Беларусі ды іншых краінах