Александр Федута Дзяцей Мядэі не вярнуць

паліткансультант

39-гадовы Кірыл Казачок

Самая страшная навіна апошніх дзён – з Мазыра. Суд над мужчынам, якому няма і сарака гадоў – а ён забіў дваіх сваіх дзяцей. Я неяк прагледзеў паведамленні пра гэтаю трагедыі раней, і толькі цяпер заўважыў у стужцы навін – пра суд. Але нават калі столькі часу прайшло навіна не становіцца менш страшнай.

Была ў грэцкай міфалогіі такая гераіня – Мядэя. Жонка Ясона. Дзеля каханага яна здрадзіла свайго бацьку, дапамагла Ясону здабыць залатое руно і разам з ім адплыла з Калхіды. А потым Ясон аддаў яе, вырашыўшы ажаніцца на іншай. Мядэя з помсты забіла суперніцу, затым дваіх сваіх дзяцей ад Ясона – і памчалася на крылатай калясніцы да Сонца – Геліёса, які прыходзіўся ёй дзедам.

Ёсць комплексы. Але можа быць і комплекс Мядэі – комплекс нянавісці да ўласных дзяцей – проста таму, што іх маці або бацька разлюбіў цябе.
Гэта страшна – калі старажытны міф раптам ажывае ў сучасным мужчыне, які месяцамі рэжацца ў «танкі» на кампутары. Страшна. І не кампутар вінаваты.

Усе бачылі, што ён не адэкватны. Але яму пакінулі дзяцей. Можа быць, таму, што яго неадэкватнасць была не менш нармальнай, чым стан сярэднестатыстычнага грамадзяніна Рэспублікі Беларусь, сарака гадоў, які жыве ў раённым цэнтры і які не мае аніякай надзеі расшырыць рамкі таго мікрасвету, да якога ён асуджаны. Яго ненармальнасць успрымалася як норма.

Цяпер дзяцей няма.

Мне ўсё роўна, што будзе з іх бацькам. Яго «шчаслівы» супернік, які звёў у будучага забойцы хворую жонку і, мяркуючы па ўсім, гатовы быў гадаваць яго дзяцей, сказаў:

– Няхай жыве з гэтым!

Тое самае сказаў і святар, які адпяваў забітых бацькам дзяцей.

Верагодна, гэта сапраўды будзе для Кірыла Казачка найбольш страшным пакараннем. Але дзяцей усё роўна няма.

І я прыгадаў пра іншых дзецях. Дзяцей, якіх нашая адэкватная паводле сябе дзяржава з неапісальным азартам спрабавала адабраць у магілёўскай апазіцыянеркі Хрысціны Шацікавай.

Хрысціна таксама была хворая, як і маці Кіры і Улада. Цяпер яе няма ў жывых, але гэтыя сукі не змаглі адабраць у яе дзяцей. Гэта была яе,

Хрысціны, перамога.

А Кірыл Казачок сваіх дзяцей забіў сам. З помсты.

Не абараніла іх ні паказны клопат дзяржавы, каб яго грамадзяне не співаліся – забіваў бацька пʼяным. Ні бурная радасць усіх нашых медыяў з нагоды таго, што тыя самыя «танчыкі», у якія «рэзаўся» той, які здзейсніў у нашыя дні страшэнны дзеянне Калхідскай царэўны Мядэі саракагадовы мужчына, былі нашым стварэннем і былі прададзеныя кудысьці там за неверагодныя па беларускіх мерках грошы.

Медыям неяк не да Мядэі і яе дзяцей. І пра дзяцей Кірылы Казачка, пра дзяўчынку 9 гадоў і хлопчыка 17 гадоў, якіх не вернеш, яны таксама забудуць. Так сёння працуе памяць. Занадта шмат смерцяў бачым мы на экранах і дысплэях. Пра дзяцей забудуць. Усе, акрамя самых блізкіх.

Калі толькі яны не стануць часткай нашага агульнага міфа пра сацыяльную дзяржаву, пра эфектыўнасць выхаваўчага працэсу і ідэалагічнага кантролю. Але ў гэтым міфе няма месца дзецям Мядэі. Гэта зусім іншы міф.

Меркаванне аўтараў можа не супадаць з пазіцыяй рэдакцыі.

іншыя запісы
Каментары