Усё жыццё плацілі грошы на капрамонт, якога не будзе?

Фота

Старая савецкая плітка абвальваеццаабо ўжо абвалілася, на сценах узнікаюць расколіны.

Цвіль, вільгаць, дзіравыя столі, разбітыя дарогі, неўладкаваныя дзіцячыя пляцоўкі. Мікрараён «Фабрычны» ў Горадні каля 40 гадоў чакае на рамонт. Працаўнікі ЖЭСу разводзяць рукамі, – няма фінансавання.

Ад вільгаці і холаду сушыць бялізну ў кватэры немагчыма

«Чорна пляма на мапе гораду» – гэтак свой мікрараён называюць самі жыхары. Каля 10 гадоў таму ўлады Горадні далучылі пасёлак Фабрычны да гораду, а за ім пабудавалі вялізны новы раён Альшанка. Ад галоўнай шашы мікрараён хавае цагляны мур, аднак, калі зазірнуць унутр дворыкаў, складваецца ўражанне, што трапляеш у 70-я гады. Ідэальная пляцоўка для фотасесіі савецкага мінулага.

Уласнасць сталася прыватнаю

Пасля пабудовы макрараёна за 40-50 гадоў тут ані разу не было рамонту. Запушчаныя дамы з разбітымі дарогамі, недзе ўвогуле адсутнічае асфальт, парковачных месцаў няма. Са сценаў старых дамоў асыпаецца кафля, на некаторых узнікаюць расколіны. Не ацепленыя сцены становяцца рассаднікам цвілі рознага тыпу.

Цвіль у кватэрылі спадарыні Галіны, у доме на вуліцы Льва Бакста 5

Спадарыня Галіна жыве ў доме на вуліцы Бакста. З мінулай восені ейнае жытло атакуе цвіль. Перад гэтым па ўсёй хаце працякалі столі. Выратавала толькі страхоўка кватэры – ЖЭС адмовіўся рамантаваць дах. Скаргу на цвіль працаўніца ЖЭСу зафіксавала яшчэ летась у кастрычніку, аднак пасля прыватызацыі памяшкання працаўнікі жыллёва-камунальных паслуг адмовіліся дапамагчы, спасылаючыся на тое, што цяпер гэта – прыватная ўласнасць.

«Цвіль па сценах ва ўсіх пакоях. Трапляе вільгаць з вуліцы, там дзе кафля адвалілася. І так амаль у кожным доме, якім каля 40 гадоў. Гэтая цвіль асыпаецца проста на падлогу. Працаўніца ЖЭСу прыходзіла, склала акт, сфатаграфавала і сказала, што аддасць у кантору. Пасля аказалася, што нас без нашага ведама перавялі на «закрыты тып дому», гэта значыць, у нас не вылічваюць сродкі капітальны рамонт. Папярэднія гады мы плацілі ўнёскі, але рамонту нам не рабілі. А зараз кажуць – вы капрамонт не плаціце, то і рабіць не будзем. Ніхто нас нават не папярэдзіў. Мы пісалі калектыўную заяву, што згодныя плаціць грошы, дык сказалі, што можаце падаваць на нас у суд, калі не падабаецца. Гэта проста здзек нейкі», – абураецца спадарыня Галіна.

Прыйшлося з’ехаць, бо немаўля пачало моцна хварэць

У кватэры пляменніка спадарыні Наталлі, праз вільгаць і холад месячнае дзіця трапіла ў рэанімацыю

Акрамя цвілі ў доме 11 на вуліцы Гарадзенскай, вельмі холадна і вільготна. Жыхарам нават улетку даводзіцца апранаць цёплыя шкарпэткі і швэдры, каб не мерзнуць. Як распавядае спадарыня Наталля, уначы прыходзіцца спаць пад некалькімі коўдрамі і ў цёплай піжаме.

«Шмат гадоў мы ўжо дамагаемся таго, каб нам уцяплілі дом. Звонку ўвесь фундамент пакрыты мохам. Вялікія праблемы з абагрэвам. За пяць гадоў мы ўжо тры разы рабілі рамонт», – распавядае спадарыня Наталля.

У кватэры ў суседнім пад’ездзе разам з сям’ёй жыў пляменнік Наталлі, які быў вымушаны з’ехаць, таму што цвіль і вільгаць пагражалі жыццю яго месячнага дзіцяці. Спадарыня Наталля паказала кватэру пляменніка.

«Макару, сыну майго пляменніка было 29 дзён, калі яго забралі ў рэанімацыю. Без слёз не ўзгадаеш. Зразумела, што ніхто не дакажа, што прычынай сталіся кватэрныя ўмовы, дыягназ паставілі запаленне і заражэнне крыві. Тут страшна холадна. Ужо паставілі два каларыферы, але ўсё роўна цвіль паўсюды: на сценах, за батарэяй, на падваконні. За два гады яны рабілі тры разы рамонт! Адкуль у дзяцей такія грошы, каб столькі разоў рамонт рабіць з дзіцём малым?», – распавядае спадарыня Наталля.

«Трубу са сметніка выцягнулі?»

На запыт спадарыні Валянціны ЖЭС усталяваў старую трубу, якая не падыходзіць па памеры, аднак перарабляць яе ніхто не збіраецца

У суседкі спадарыні Наталлі, Валянціны, якая жыве ў 11-й кватэры, да ЖЭСа №23 свае прэтэнзіі. Каб пазбавіцца вільгаці і цвілі, у яе кватэры трэба здымаць падлогу. Акрамя таго, ад вільгаці якісьці час таму ў прыбіральні жанчыны прагніла труба.

«Паглядзіце, – паказвае на трубу жанчына, – Я з гэтым ЖЭСам ваюю ўжо шмат гадоў. Яшчэ ў мінулую пятніцу тэлефанавала і сварылася з начальнікам. Калі б гэта была мая труба, мы б зрабілі без праблем, але гэта агульная труба. Прыйшлі «майстры» і паставілі мне гэтае староцце, якое па памеры нават не падыходзіць. Тут 20-тка, а тут 25-тка. З якога сметніка яны яе прыцягнулі? Яна ж старая! Колькі яна яшчэ прастаіць? Калі ёсць замова, то ёсць і выпіска. То куды пайшла мая нармальная труба? Крыўдна, да слёз. А цвіль! Ад мокрага туалета я сем гадоў змагаюся з цвіллю на сцяне. Усё роўна гніе сцяна. У нас тут водаправод праходзіць, падвала няма, кажуць, трэба падлогу здымаць. Кажу, – здымайце, але дайце падмену. У мяне дзеці разам жывуць з унукамі. Куды нам падзецца? Дзеці сем гадоў у чарзе на кватэру стаяць. Што нам рабіць?», – эмацыйна распавядае спадарыня Валянціна.

Неагароджаныя дзіцячыя дворыкі вяртаюць у савецкае дзяцінства

«Тут на кожным кроку нейкая праблема. – кажа Аляксандр Лаўрэнцьеў, кіраўнік моладзевай арганізацыі АГП «Маладыя дэмакраты» па Гарадзенскай вобласці, які ў Фабрычным змагаецца за ўладкаванне дзіцячых пляцовак. – Самі бачыце, дарогі ані разу не рабілі з 80-х. Пасля таго, як я пачаў скаргі пісаць наконт дзіцячых пляцовак, то, каб я супакоіўся, з трох пляцовак пафарбавалі толькі маю. А астатнія? Ні агароджы, нічога».

Дзякуючы намаганням Аляксандра, 10 траўня жыхары Фабрычнага збіраюцца на сустрэчу з мясцовым дэпутатам Пятром Паграноўскім ад якога спадзяюцца дапамогі.

Паўліна Валіш, belsat.eu

Фота Васіль Малчанаў

Глядзі таксама
Каментары