Тыя ж, без Пуціна. Хацелася б верыць

Аляксандр
Фядута
паліткансультант

Метро ў нас ужо ўзрывалі.

Аляксандр Рыгоравіч патэлефанаваў Уладзіміру Уладзіміравічу. Праінфармаваць. Той прыняў да ведама.

Акцыя салідарнасці мастакоў. Менск, Беларусь. 15 жніўня 2020 г. Фота: Света Фар / Vot-tak.tv / Belsat.eu

І ўсё?

Калі справа толькі за гэтым, навошта наогул трэба было тэлефанаваць? Каб выкласці сваю версію таго, што адбываецца? Не смяшыце мае бакенбарды! У падобных сітуацыях, калі справа адбываецца ў «зоне ўплыву» Расеі (на жаль, мы адноімся да зоне яе ўплыву, гэта трэба канстатаваць) у Савеце Бяспекі ствараецца міжведамасная група, якая атрымоўвае усю інфармацыю онлайн, практычна неадкладна. Так што Пуцін ведае не толькі пра колькасць збітых і скалечаных беларускім АМАПам грамадзян, але і пра тое, што яшчэ два дні таму ў арыштаванага валанцёра штаба Віктара Бабарыка Юрыя Васкрасенскага ў КДБ вымагалі «яўку з павіннай» аб тым, што ён нібыта атрымліваў грошы ў расейскага палітолага, які знаёмы з Аляксеем Мілерам. І аб тым, што ўсё гэтае трызненне паказвалі па беларускім тэлебачанні, Пуцін таксама ведае – не выпадкова ж урыўкі паказвалі потым у праграме Уладзіміра Салаўёва.

Але калі Пуцін і так усё ведае, то навошта гарант беларускага сувэрэнітэту, што так гучнагалосна змагаўся з Крамлём апошні год, зараз тэлефанаваў яму? Каб здзейсніць усё тое, чым палохалі нас спадары Макей унд Сівіцкі? Здаць беларускі суверэнітэт?

Лукашэнка: Расея пры першым звароце дапаможа ў арганізацыі бяспекі Беларусі

Што ж, радуе, што пакуль Пуцін аказваецца значна разумнейшым за Лукашэнку. Бо заявы аб адмове ад замежнага пасрэдніцтва, якія ўжо абвясціў усё той жа дзяржаўны, які тэлефанаваў у Маскву, з дазволу сказаць, дзеяч, – гэта адказ не толькі Гінтаўтасу Наўседзе і Анджэю Дуду. Гэта адказ і на пытанне, што мог прапанаваць зрабіць Пуцін, каб палегчыць лёс свайго шматгадовага беларускага партнёра. Пасрэдніцтва. Мірнае. Без войскаў.

Уласна кажучы, гэта азначае, што і Пуцін не верыць, быццам Лукашэнку ўдасца ўтрымаць уладу. Беларусь – краіна маленькая (у параўнанні з Расеяй), яе геаграфію супрацоўнікі Савета Бяспекі РФ ўяўляюць сабе добра. І разумеюць: населеных пунктаў, дзе патрабуюць адстаўкі Лукашэнкі, значна больш, чым тых, дзе народ усё яшчэ лаяльны да яго. Калі наогул засталіся такія населеныя пункты.

Перамовы – так. Войскі – не. У лепшым выпадку – сумеснае пасрэдніцтва з Захадам, якое непазбежна прывядзе да новых выбараў без удзелу Лукашэнкі. У горшым, прабачце, выпадку, і гэтага Аляксандр Рыгоравіч не дачакаецца.

Карацей кажучы, тыя ж. Без Пуціна.

МЗС Беларусі: санкцыі – гэта канец палітыкі

Чым ж гэта пагражае?

Гітлер у падобным выпадку загадаў затапіць Берлінскі метрапалітэн. У нас метро ўжо ўзрывалі – у красавіку 2011 года. Так, што ўсе адразу забыліся пра «дзекабрыстаў» і пачалі спачуваць верхаводу рэжыму, што малаціў іх дубінкамі (праўда, не так жорстка, як на гэты раз, але і там былі пакалечаныя).

Чаго ж чакаць на гэты раз? Тэхнагеннай катастрофы? Выбуху жылога дома?

Загнаныя ў кут дыктатары небяспечныя. Тым больш, калі застаюцца сам-насам з народам, які пакуль яшчэ не патрабуюць іхняга арышту. Але і да гэтага ўжо, падобна, хутка дойдзе.

А Пуцін, хацелася б верыць, ўмешвацца не будзе. Не 1968 год.

«Беларускаму герою». Менск развітаўся з Аляксандрам Тарайкоўскім. ФОТАРЭПАРТАЖ

Меркаванне аўтараў можа не супадаць з пазіцыяй рэдакцыі.

Больш матэрыялаў