Казус Ціханоўскай: як ператварыць «сабачую пляцоўку» ў «Гайд-парк»?

Аляксандр
Фядута
паліткансультант

Памятаеце, як уся беларуская апазіцыя дружна, у поўным складзе, адмаўлялася хадзіць на менскую плошчу Бангалор? Аргумент быў просты: там сабачак выгульваюць – так што, нам, такім адважным змагарам з крывавым рэжымам, ступаць нашымі заслужанымі нагамі па сабачых купах? Мы не пойдзем! Мы будзем грукаць галавой у зачыненыя дзверы, пакуль не праламаем іх!

Фота: ТК / Belsat.eu

Ну, грукалі. Ніякага іншага месца для выгулу апазіцыянераў улада лідарам палітычных партый не прапаноўвала. А навошта? Ну, грукнецеся пару-тройку разоў у гэтыя самыя дзверы, ну, нарвецеся на шчыты і дубінкі АМАПу… хто вінаваты? Крывавы рэжым? Так, досыць, не такі ўжо ён і крывавы-смярдзючы, так, як ужо да сабачых купаў апусціўся, але пасля выкраданняў апанентаў на мяжы стагоддзяў так сам спалохаўся ўласнай крывавасці, што абмяжоўваецца перабітымі насамі журналістаў. У астатнім – ідзіце і размаўляйце з выбарнікамі на Бангалор. Там ужо сапраўды крывавасці не будзе.

Іншая справа, што ісці на Бангалор, каб сустрэцца з даўно надаелымі асобамі і выслухаць вядомыя ўсім лозунгі, выбарніку не хацелася. Знік унутраны стымул да паходу на сабачую пляцоўку. А іншага Гайд-парку ніхто яму не прапаноўваў. А чаго, уласна, чакаць ад крывавага рэжыму? Як сказаў нядаўна мудры Арцём Шрайбман, можа, вам яшчэ і дапаможнік у выглядзе брашуркі, як паваліць рэжым за тры тыдні? Дык не будзе гэтага. Выкарыстоўвайце ўсе адкрываюцца форткі.

Фота: ТК / Belsat.eu

Вось, чарговая фортка – чарговая электаральная кампанія пад назвай «прэзідэнцкія выбары». Ні ў каго няма сумневаў у тым, што рэальна выбары ў Беларусі адсутнічаюць. Усе аддаюць сабе справаздачу: і Лукашэнка ўдзельнічае, і Ярмошына абвяшчае вынік. Але плошча Бангалор запоўненая народам. Ніхто з апазіцыянераў дагэтуль не здолеў дамагчыся такой яўкі сваіх прыхільнікаў. Так, гэта не 97% дарослага насельніцтва горада-героя Менска. Але ўжо відавочна, што ніхто з тых, хто прыйшоў, не баіцца ні тых сабачых купаў, якія засталіся пасля ранішняй прагулкі братоў нашых меншых, ні тых, якімі закідаюць пазней іх з двух бакоў чытачы эмігранцкіх факсаў і ўдзельнікі клуба гэтак званых рэдактараў. Людзям проста далі надзею. Яны ўбачылі, што кандыдатка можа гаварыць на чалавечай мове, выпрабоўваючы простыя чалавечыя пачуцці. Тыя ж, што адчуваюць яны самі. І падтрымаць разумную, моцную – і адначасова слабую – жанчыну яны і прыйшлі.

Так Святлана Ціханоўская ператварыла сабачую пляцоўку ў Гайд-парк, калі адваявавала для ўсіх нас кавалак дэмакратыі. Кавалак зямлі, не плошчу, а пляцоўку. Плошча – гэта Кастрычніцкая або Незалежнасці, нарэшце – Свабоды. Але туды прыходзілі, ужо ведаючы вынік. А тут – выказаць спачуванне. Праявіць пачуцці.

Фота: ТК / Belsat.eu

Дарэчы, пра пачуцці

Беларускае тэлебачанне прысвяціла днямі чарговае пасяджэнне «клуба рэдактараў» справе Віктара Бабарыкі, ды нечакана для сябе звярнула нашу ўвагу на адну заканамернасць. Цытую па інфармацыі агенцтва БелТА:

«Як нехта цікава сказаў: Напэўна, у прыхільнікаў Бабарыкі сфармаваўся пэўны «стакгольмскі сіндром». Узнікае адчуванне, што ім галоўнае не ведаць праўду, а спачуваць», – у сваю чаргу адзначыў кіраўнік тэлеканала АНТ Марат Маркаў.

Вы ведаеце, а бо ён сказаў амаль праўду. Ну, прынамсі не зусім схлусіў. Ніхто ж не лічыць банкіраў людзьмі бязгрэшнымі. І, думаю, не пачніся прэзідэнцкая кампанія, распачатая справа «Белгазпрамбанка» пакінула б большасць тэлегледачоў проста абыякавымі: ну, пайшлі чарговыя разборкі сярод багатых людзей. Дык колькі іх – гэтых разборак? Усім не паспачуваеш.

А вось Бабарыку – спачуваюць. Уцюрыну – не. Бабарыку – так. У карумпаванасць Уцюрына вераць, у карумпаванасць Бабарыкі – не (сёй-той, напэўна, верыць, але на Бангалор прыйшлі як раз не з іх ліку).

Святлана Ціханоўская правяла пікет 19 ліпеня ў Менску. «Белсат» зладзіў СТРЫМ

Чаму так?

Напэўна, таму, што Бабарыка спачуваў сам. У той час, калі іншы прэтэндэнт на прэзідэнцкі мандат абвінавачваў беларусаў у тым, што яны паміраюць ад ускладненняў, выкліканых каронавірусам, банкір, які жыруе, вылучаў грошы (якія, напэўна, мог бы скрасці) для куплі медыкаментаў і антысептыкаў, а яго сынок (вось жа, даруй Госпадзе, мажор!) на краўдфандынгавай платформе збіраў ахвяраванні для падтрымкі лекараў. І беларускай культуры яны імкнуліся дапамагаць. Дзяржава на аўкцыёнах карціны не купляла – а яны куплялі, увозілі, ведаючы пры гэтым, што вывезці іх не атрымаецца ні пры якіх умовах. Пашкадавалі, што няма ў Беларусі ні адной працы Шагала ці Суціна, – і прывезлі. Назусім.

Гэта – самае вядомае. Тое, што рабілася на іх грошы. Таму што ўсё, што рабіла дзяржава, рабілася на нашы грошы, а не на асабістыя зберажэнні сямейства Лукашэнкі. Суцін – не грузавік з кавунамі. Трохі даражэйшы будзе.

І тое ж – з Ціханоўскай. Дзяржава ўсё гэта час забірала ў беларускіх жанчын братоў, мужоў, бацькоў, сыноў. Не зрабіўшы нічога, каб абараніць іх ад каронавіруса, папракала іх у тым, што адважыліся памерці. Пагражала адабраць дзяцей у апазіцыянераў. Пазбаўляла права перапіскі (пошта дрэнна працуе) і спатканняў (месца для сустрэчы з адвакатам няма). Бясконцымі судамі падаўжала тэрміны зняволення.

Святлана Ціханоўская ўпала беларусам з неба

І людзі, якія прыйшлі на сустрэчу з Ціханоўскай, – гэта тыя, хто паставіў сябе на месца жанчыны, у якой адабралі мужа, і маці, у дзяцей якой адабралі бацьку. Яны прыйшлі выказаць ёй спачуванне.

Не смейцеся, спадары рэдактары! У нас добры народ. Менавіта таму, што ўмее спачуваць.

А злодзеі… а «ворюги», як пісаў класік, «мне милей, чем кровопийцы». Прабачце за цытату, але Бабарыка і мне больш сімпатычны Уцюрына, які прыходзіў палюбавацца зняволенымі апазіцыянерамі. Зрэшты, калі хтосьці лічыць інакш, прыйдзіце ў наступны раз на «сабачую пляцоўку» і скажыце пра гэта выбарнікам Ціханоўскай. Не з экрана. Асабіста.

Меркаванне аўтараў можа не супадаць з пазіцыяй рэдакцыі.

Больш матэрыялаў