«Каб лёс Вялікае Літвы не стаўся лёсам Беларусі!» Някляеў чытае верш у Курапатах


Раніцай у лагеры абаронцаў Курапатаў Уладзімір Някляеў палымяна прачытаў урывак са сваёй паэмы «Паланез».

На ўзгоркі Нальшы коса падаў

Срабрысты дождж, і ў срэбры тым


Стаяў Міндоўг, а поруч з ім –


Ягайла, пяты сын Альгерда…


– Калі ня ведаеш, дык ведай, –


Прамовіў ён, –


Я крыжакам

Пацьвердзіў Жмудзь пасьля Міндоўга,


Бо не яна Айчына нам –


І ў нас няма прад ёю доўга.

А доўг ва ўсіх у нас адзін:


Перад Літвою доўг вялікі


Яшчэ з пары, як Гедзімін


Заваяваў сталіцу вількаў.

Праз гэты доўг –


супроць Масквы –


Я з Польшчай ажаніцца мусіў,


Каб адстаяць Літвы правы,


Каб л ё с Вялікае Літвы


Не стаўся л е с а м Беларусі.

Ды ўсё дарма… Вы лес апелі.


Згубілі ўсё, што продкі мелі,


Ператварылі край ваўкоў


У край зайцоў…


Я маю права


Спытацца з глыбіні вякоў:


Вы хто – народ?


Вы што – дзяржава?


Адкуль, калі няма сьлядоў?

Пазнаўшы зайца па губе,


Вам Жмудзь пад нос паднесла дулю,


Як Беларусь вы на сябе,


На край літвінаў нацягнулі.

Вы разлучылі дух з крывёю


І, абрусеўшы пад Масквою,


Пад назвай, дадзенай Масквой,


Ня сталі нават маскалямі,


А толькі назваю адной –


І тая назва стала вамі.

Вы – беларусы? Хто такія?

Ёсьць Польшча,


Жмудзь,


Літва,

Расія


Як вы ўшчыміліся сярод?


Адкуль зьявіліся? З балот?


З чаго зьляпіліся? З туманаў?..


Такіх падмен,


Такіх падманаў


Ня ведаў ні адзін народ.

І што цяпер? Хай так і будзе,


Абы ня горш? Вы што за людзі:


Вам звацца хочацца людзьмі,


Ці імі быць,


Ці біцца ў грудзі –


Ці ўстаць за крэўны край грудзьмі?

Чытайце таксама:

НМ, belsat.eu

Глядзі таксама
Каментары