«Да таго, што могуць звольніць, як мог падрыхтаваўся». Малады настаўнік з аграгарадка – пра тое, чаму адважыўся на відэазварот

Аляксандр Крушаў – малады настаўнік матэматыкі і інфарматыкі з аграгарадка Добрае, што на Магілёўшчыне. Разам з Наталляй, настаўніцай малодшых класаў і заадно сваячкай, Аляксандр запісаў відэазварот, у якім асудзіў брутальныя дзеянні сілавікоў і ўладаў, а таксама выказаў падтрымку беларускаму народу і спадзеў, што неўзабаве ўсё зменіцца да лепшага. «Белсат» пагутарыў з Аляксандрам Крушавым пра школу, падзеі 2020 году ў Беларусі ды наступствы відэазварота.

«Было страшнавата»

Аляксандр распавядае, што відэазвароты ці не сямейная традыцыя Крушавых.

– Незадоўга да нашага відэазвароту майго дзядзьку затрымалі таксама за відэазварот з Горацкіх ачышчальных збудаванняў. Калега, якая запісвала разам са мной відэаролік – гэта яго жонка і мая цётка. Таму на самой справе было страшнавата, – кажа Аляксандр Крушаў.

Настаўнікі не выключалі, што за імі таксама могуць прыехаць, але і маўчаць не маглі. Сваім зваротам яны хацелі падтрымаць мірных пратэстоўцаў, якія адстойваюць свае канстытуцыйныя правы:

– І, канешне, студэнтаў хацелася падтрымаць асобна. Сам я студэнтам быў яшчэ зусім нядаўна. Працую толькі другі год пасля сканчэння ўніверсітэту. Мае сябры, знаёмыя, якія яшчэ не скончылі ўніверсітэт,– яны таксама выходзяць. Шмат хто з іх ужо тэлефанаваў, падтрымліваў, цікавіўся як у нас складваецца абстаноўка, – кажа Аляксандр.

«Бачаць, што ў наш бок паехала міліцыя – тэлефануюць, каб папярэдзіць»

Аграгарадок, у якім жывуць і працуюць настаўнікі, называецца Добрая. Шмат хто з прыезджых адзначае, што назва гэтыя характарызуе і мясцовых жыхароў:

– Усе адно аднаго ведаюць, ходзяць у госці. Шмат аднавяскоўцаў нас падтрымлівае. На самой справе ёсць тыя, хто супраць дзеючай улады даўно, бо недавер людзей – гэта не справа двух месяцаў. Дык вось ёсць тыя, хто перажывае за нас. Едуць па дарозе, бачаць, што ў наш бок паехала машына міліцыі – адразу тэлефануюць, каб папярэдзіць. Падтрымка ёсць, яна вельмі моцна адчуваецца, – распавядае Аляксандр.

Аляксандр Крушаў. Фота з архіву героя.

Аляксандр Крушаў працуе цяпер у школе, якую калісьці скончыў.

У яго – мае мэтавае размеркаванне, і, у выпадку звальнення, давядзецца кампенсаваць вялікую суму:

– У мяне ідзе трэці год стажу ў гэтай школе: свой працоўны шлях распачаў яшчэ калі навучаўся на чацвёртым курсе. Я ўсё гэта асэнсоўваю і да таго, што могуць пакараць ці звольніць, як мог падрыхтаваўся, найперш маральна.

«З боку адміністрацыі – неразуменне і нязгода»

Пакуль што, па словах Аляксандра, адміністрацыя школы ніяк не адрэагавала на дзеянні настаўнікаў. Але маладыя людзі лічаць, што гэтае пытанне будзе вырашана даволі хутка.

– Верагодней за ўсё нас пакараюць. Бо 26 кастрычніка мы з калегай далучыліся да Агульнанацыянальнай забастоўкі. Потым нас папрасілі напісаць за гэта тлумачальныя.

Адміністрацыі нашае рашэнне выйсці на забастоўку дужа не спадабалася. А дабіў іх наш выхад з прафсаюзу, бо раней 100 адсоткаў работнікаў школы былі ў прафсаюзе, а калі мы выйшлі – сапсавалася статыстыка, – тлумачыць Аляксандр.

У педагагічным калектыве ёсць тыя, хто падтрымлівае і падзяляе пазіцыю Аляксандра і Наталлі. Некаторыя робяць гэта прыхавана па сваіх паважлівых прычынах.

– З боку ж адміністрацыі стаўленне да нас – гэта неразуменне і нязгода. Напэўна пры сучаснай уладзе такое ў парадку рэчаў, – рэзюмуе Аляксандр.

Ганна Вашчанка, Belsst.eu

Hавiны