Баявы медаль Азаронку? За пендаль?

Аляксандр
Гелагаеў
гісторык, вайсковы аглядальнік

Культ савецкай перамогі ў Другой сусветнай вайне застаецца грунтам ідэалогіі сучаснай рэжымнай прапаганды. Але цынізм і адсутнасць элементарнай культуры сярод кіроўнай групоўкі размываюць і гэты грунт. Учорашні дзень даў чарговы яскравы прыклад гэтага працэсу – медаль «За адвагу» атрымаў адзін з вядомых тэлепрапагандыстаў – Рыгор Азаронак.

У чым тут справа?

Медаль «За отвагу» (з расейскамоўнай назвай, беларускамоўнай не існавала) быў найвышэйшым медалём у СССР – яго давалі толькі за асабістую мужнасць на полі бою. З гэтай прычыны савецкія франтавікі ўзнагароду асабліва цанілі. Ва Уладзіміра Высоцкага ёсць радкі:

И если не поймаешь в грудь свинец,

Медаль на грудь поймаешь «За отвагу».

Медаль «За отвагу» савецкага ўзору. Фота: wikipedia.org.

Можна паглядзець, за якія канкрэтна ўчынкі давалі гэты медаль. Набіраем распаўсюджанае беларускае прозвішча, атрымліваем:

«Аўтаматчык Адамовіч Пётр Архіпавіч… у баі за авалоданне горадам Чэрск 20 лютага 1945 года… у рукапашнай схватцы знішчыў агнём свайго аўтамата і гранатамі 3 нямецкіх жаўнераў».

Пасля Другой сусветнай вайны самая паважаная медаль часам выкарыстоўвалася як адзін з савецкіх сімвалаў перамогі, а таксама выдавалася толькі за гераічны ўчынак у баі. У Беларусі гэты медаль зноў увялі ў сістэму ўзнагародаў у 1995 годзе – у межах, відаць, разгорнутай Лукашэнкам кампаніі рэстаўрацыі ўсяго савецкага. Медаль таксама павінны былі атрымліваць людзі, якія вызначыліся асабістай мужнасцю.

Гэтак, першымі атрымалі ўжо беларускі медаль «За адвагу» ў 1996 годзе міліцыянты за захоп асабліва небяспечных злачынцаў, у тым жа годзе ўзнагароду пасмяротна атрымаў гомельскі міліцыянт Анатоль Бурлак, які загінуў падчас арышту злачынцы.

Скрын відэа з перадачы Азаронка

Якім жа гераічным чынам заслужыў такі медаль Азаронак? У паведамленні Адміністрацыі прэзідэнта пра гэта не распавядаюць – больш за тое, пішуць, што работнікам СМІ гэтым разам давалі дзяржаўныя ўзнагароды за «высокі прафесіяналізм, асабісты ўнёсак за развіццё дзяржаўнай інфармацыйнай палітыкі і нацыянальнай журналістыкі». То бок быццам бы пра асабістую мужнасць размовы зусім няма.

Можа, сучасная «мужнасць» лукашэнкаўскага прапагандыста ў тым, каб выйсці да мірных дэманстрантаў, дзе максімальная рызыка – атрымаць падсрачнік?

Як бы там ні было, факт застаецца фактам: медаль за мужнасць літаральна быў кінуты ў бруд.

Можна ўявіць тое, што думае наконт гэтага ўзнагароджання любы шчыры вайсковец ці міліцыянт, якія могуць атрымаць гэты медаль толькі рызыкуючы жыццём.

І гэта зрабілі тыя самыя людзі, якія праліваюць кракадзілавыя слёзы па «вялікай перамозе», па «нашым вечным даўгу перад ветэранамі» і па «подзвігу савецкага народу» кожнага 9 траўня. Людзі, якіх так абурае «фашысцкі» бел-чырвона-белы сцяг каля музею ВАВ у Менску.

Цікава, ці пачуем мы ў сувязі з нечуваным ганьбаваннем баявой узнагароды – а значыць і ўсіх, хто яе насіў – словы абурэння з боку афіцыйных ветэранскіх арганізацыяў? Бярэ сумнеў. Наўрад ці нешта скажуць таксама і афіцыйныя прадстаўнікі Мінабароны і МУС.

Аднак несумнеўна тое, што пакуль яшчэ існы рэжым упарта дзейнічае адпаведна жарту пра «цара Антымідаса». Герой грэцкіх міфаў цар Мідас, як вядома, меў здольнасць усё, да чаго дакранецца, пераўтвараць у золата. Антымідас пераўтварае ўсе, скажам мякка, у натуральныя ўгнаенні.

Менавіта гэта зараз робіць кіроўная групоўка з савецкай памяццю пра вайну дый са сваім іміджам абаронцы гэтай памяці.

Значыць, у будучай Беларусі ў многіх людзей на пару ілюзіяў будзе менш.

 

Меркаванне аўтараў можа не супадаць з пазіцыяй рэдакцыі.

Падпісвайся на telegram Белсату

Больш матэрыялаў