Андрэй Мельнікаў: «Калі катаванням даецца зялёнае святло, рана ці позна яны выходзяць з-пад кантролю»

Каля двухсот чалавек у жалобнай працэсіі – развітацца з Вітольдам Ашуркам сабраліся людзі не толькі з Гарадзеншчыны, але і з Менску ды іншых гарадоў Беларусі.

Труну з целам 50-гадовага палітвязня толькі праз пяць дзён пасля смерці прывезлі ў родную Бярозаўку са шклоўскай калоніі. Там Вітольд Ашурак адбываў пакаранне за нібыта «гвалт над міліцыянтам і арганізацыю дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак». Пяццю гадамі зняволення ў студзені актывіста пакараў Максім Філатаў з Лідскага раённага суда.

«Мы многа што рабілі разам – і помнікі, і крыжы ўсталёўвалі. Засталося многа працы, не ведаю, як гэта ўсё будзе без Вітольда», – кажа паплечнік Вітольда Ашурка Віталь Карабач.

Вітольд Ашурак загінуў у турме пры нявызначаных акалічнасцях 21-га траўня. Цела сваякам не аддавалі некалькі дзён, а ў пасведчанні пра смерць напісалі, што яе непасрэдная прычына высвятляецца. Сваякам паведамілі пра спыненне сэрца, хоць яны і адзначаюць што праблемаў са здароўем памерлы не меў.

У Бярозаўцы прайшло развітанне з Вітольдам Ашуркам

«Што тычыцца версіі следчага камітэту, я выйду за яе межы, бо стаяў побач з труной і глядзеў. Вось я бачыў аблічча Рамана Бандарэнкі, калі яго хавалі… На Вітольдзе ўсё адкрытае цела, якое можна было бачыць, там былі паўсюль пашкоджанні», – адзначае бард Андрэй Мельнікаў.

Праводзіць экспертызу родныя не сталі, бо не давяраюць яе вынікам.

Напярэдадні Следчы камітэт апублікаваў відэа нібыта з камеры, дзе трымалі Вітольда Ашурка. На відэа бачна, што чалавек упаў і ўдарыўся галавой, але не зразумела ні хто гэты чалавек, ні чаму ён упаў, ні што было перад ці пасля гэтых кадраў.

«Я ўзгадваю словы з ліста Вітольда: «Не трэба мяне шкадаваць». І таму сёння ён сказаў бы: «Не шкадуйце, бо я ні аб чым не шкадую», – кажа Сяржук Чарняк, бард з Ліды, што прыехаў на пахаванне.

Не менш як 15. Чые смерці ў Беларусі звязаныя з задушэннем пратэстаў

Гэта не першая спроба ўладаў даць сваю версію раптоўных смерцяў актывістаў, што пратэставалі супраць вынікаў выбараў. Так, пасля забойства Аляксандра Тарайкоўскага ў жніўні 2020 года прэс-служба Міністэрства ўнутраных справаў у сваім тэлеграм-канале паведаміла, што забіты сам сябе падарваў:

«Падчас супрацьстаяння са спецназам, які прыбыў для дэблакавання плошчы, адзін з пратэстоўцаў спрабаваў кінуць неўстаноўленую выбуховую прыладу ў бок праваахоўнікаў. Яна выбухнула ў руцэ, мужчына атрымаў траўмы, не сумяшчальныя з жыццём».

Шматлікія відэа моманту смерці Аляксандра Тарайкоўскага, размешчаныя ў сацсетках, цалкам абвяргаюць гэтую версію.

Гэтаксама пра Рамана Бандарэнку, якога перад смерцю збілі людзі ў масках, што зрывалі ў ягоным двары бел-чырвона-белыя стужкі, Следчы камітэт сказаў, цытата: «з прыкметамі алкагольнага ап’янення».

Доктара Арцёма Сарокіна, што зняпраўдзіў гэтую інфармацыю, і журналістку Кацярыну Барысевіч, што апублікавала звесткі, судзілі ў закрытым рэжыме за раскрыццё медычнай таямніцы.

«Сумленне было ягоным сцягам, які ён годна нёс праз жыццё». Пра Вітольда Ашурка распавядаюць сябры

«Калі катаванням даецца зялёнае святло, то рана ці позна яны выходзяць з-пад кантролю», – падкрэслівае Андрэй Мельнікаў.

Гэтаксама як і Рамана Бандарэнку, Вітольда Ашурка праводзілі ўзнятымі ў знаку вікторыі рукамі. Пахавалі яго на гарадскіх могілках Бярозаўкі.

Ірына Дарафейчук, «Белсат»

Падпісвайся на telegram Белсату

Глядзі таксама