Прастаяць дзесяць гадзінаў у чарзе, каб прыкласціся да мошчаў свяціцеля Спірыдона ў Маскве. А за дзясятак дзён да гэтага прайсці з харугвамі ад святыні Хрыста Збаўцы да Новадзявочага манастыра. Крыху пазней у Санкт-Пецярбурзе – падобнае шэсце па Неўскім праспекце да Аляксандра-Неўскай лаўры. У адзін прамежак часу, але ўжо ў Беларусі такое ж шэсце з такімі ж пераапранутымі казакамі – з Жыровічаў у Менск, а ў Берасці – шэсце да месца гібелі заўзятага праціўніка Берасцейскай уніі ігумена Апанаса Берасцейскага. Можна было б праігнараваць гэтыя захады, спісаўшы ўсё на ўсплёск рэлігійнасці, але дыскусія, якая разгарнулася ў сацсетках, не дае прайсці міма.
Merkavanni
Калі б не «братэрскае падтрыманне»
