Аляксандр Фядута Ненацыянальнае свята. Разрозненні Дня Волі

паліткансультант

Аляксандр Федута – пра тое, як улады зрабілі з Дня Волі свята не краіны, а асобных гарадоў.

У камп’ютаршчыкаў ёсць тэрмін – «разрозненне». Ён пазначае колькасць кропак на адзінку плошчы. Кропкі – тое, што, уласна кажучы, і складае малюнак – так бы мовіць, агульную карціну. Калі я нешта выпусціў, то прабачце мяне, беднага філолага, мае маладыя чытачы.

Маем плошчу. Называецца – Рэспубліка Беларусь. Гэта і ёсць наш экран манітора.

Маем некаторую колькасць кропак – населеных пунктаў.

Маем агульны малюнак – бел-чырвона-белы сцяг і герб з Пагоняй на яго фоне. Каб гэты малюнак адлюстраваць, патрэбная пэўны якасць разрознення. Разрозненне патрэбнае дастатковае трэба. Інакш карцінка будзе маленькая і бляклая.

Не ўлавілі? А вы ўдумайцеся. Хоць, так – я ж філолаг. У маіх вуснах кампʼютарная тэрміналогія гучыць недастаткова пераканаўча. Паспрабуем зайсці з іншага боку манітора.

Свята – гэта калі ён для ўсіх свята. Для ўсёй краіны. Але краіна – гэта не толькі Менск. Гэта абласныя і раённыя цэнтры. Гэта гарады, гарадскія пасёлкі і вёскі. Першага мая ў часы майго глыбокага дзяцінства было такое ўсенароднае свята. Гэта было бачна па кветках з гафрыраванай паперы, па белай чаромсе, якая распускалася ў руках маіх аднакласніц і такіх жа белых бантах у іхных косках.

Цяпер для патрэбнай нам карціны – дапусцім! – зусім не абавязкова, каб карцінка ў роўнай ступені «расцягвалася» на ўсю плошчу манітора. Дастатковыя асобныя фрагменты, каб усё было зразумела – ёсць жаданы «малюнак» ці яго, на самой справе, няма. Гэта значыць, ці хапае разрознення, каб запоўніць патрэбную плошчу. Калі не – карцінка будзе або дробная, або невыразная. Выбар, прама скажам, не занадта вялікі. У любым выпадку, свята не атрымаецца.

Арганізатары святкавання 25 сакавіка атрымалі дазвол менскіх гарадскіх уладаў на святкаванне Дня Волі – дня стогадовага юбілею абвяшчэння Беларускай Народнай Рэспублікі. Такі ж дазвол далі ў Горадні. Потым яшчэ недзе. І яшчэ. А далей – пайшлі адмовы.

«Кропак», у якіх ёсць неабходны дазвол адсвяткаваць «Дзень Волі», апынулася значна менш. Пад іх «вылучылі» тыя гарады, якія і без таго лічацца апазіцыйнымі. Але затое ім не аддалі чарнобыльскую «зону» (спачатку ў Гомлі, потым у Магілёве ўзніклі праблемы), а заадно адмовілі ў дазволе там, дзе ў свой час узнікалі якія-небудзь сацыяльныя канфлікты. Гэта значыць, там, дзе апазіцыя мела б шанец атрымаць «карцінку», не занадта ўладкоўвае нашу ўладу – ну, проста таму, што, акрамя і без таго вызначанае апазіцыйнай тусоўкі, да святкуюць падпісалася б некаторы лік незадаволеных сацыяльнай палітыкай і станам уласнага халадзільніка.

Вы хацелі дазвол – так атрымаеце! Але дазвол дадзены мясцовымі ўладамі, а зусім не цэнтральнымі. І адказваць будуць мясцовыя ўлады – разам з заяўнікамі акцыяў у адпаведных кропках экрана. У тых, дзе ўсім усё зразумела. А ў астатніх – паспрабуйце, высуньце насы!

Я не пра шэсці і канцэрце. Такой альтэрнатывы няма і на самай справе не было.

Я пра краіну. На яе малюнак усё роўна не расцягваецца. Разрозненне не тое.

іншыя запісы
Каментары