Александр Федута Міністр спрасонку

паліткансультант

Уладзімір Макей даў інтэрв’ю газеце «Financial Times». Гэта, несумненна, прагрэс. Памятаю, як у 1994 годзе толькі што абраны прэзідэнт Беларусі адмовіўся даваць інтэрвʼю кіраўнікам рэгіянальнага бюро гэтай газеты, нягледзячы на тое, што інтэрвʼю стаяла ў яго працоўным графіку. Потым мне патлумачылі, што Ціцянкоў параіў не рабіць гэтага.

Макею ніхто нічога не раіў не рабіць.

Ён кошт інтэрвʼю такому выданню ведае вельмі добра. Таму, магчыма, казаў сапраўды тое, што думае.

У інтэрвʼю Уладзіміра Уладзіміравіча маю ўвагу прыцягнула наступная фраза: «Немагчыма «заснуць» у таталітарным Савецкай Саюзе і «прачнуцца» у стоадсоткавай дэмакратычнай дзяржаве. Гэта нерэальна».

Забаўна: у дадзеным выпадку нават запярэчыць няма чаго. Проста канстатуеш сам сабе – для памяці, каб нічога не пераблытаць, – што Уладзімір Макей заснуў у 1991 годзе і прачнуўся ў 2017. Дакладней, не прачнуўся.

Бо наша дзяржава не зʼяўляецца цалкам дэмакратычнай. Як не зʼяўляецца і прававой: памятаеце, Міхаіл Падгайны на пасадзе начальніка Галоўнага Упраўлення грамадска-палітычнай інфармацыі Адміністрацыі прэзідэнта сцвярджаў, што Беларусь толькі імкнецца да таго, каб стаць прававой – падобна, маючы на ўвазе, што парушэнні прынцыпу закона, якія дапускаюцца дзяржавай у гэты перыяд, цалкам можна патлумачыць і нават прыняць. Вось так, верагодна, і спадар Макей намагаецца не прачынацца, каб не расчароўвацца ў недастатковай дэмакратычнасці краіны, якой ён кіруе на розных пасадах прыкладна з 2000 года. Кіруе – не прачынаючыся. А тым часам усе хібы недадэмакратычнай дзяржавы мусяць «рассмактацца» самі па сабе, пакуль Макей спіць.

У вялікага іспанскага драматурга эпохі барока Педра Кальдэрона дэ ла Барка ёсць пʼеса пад красамоўнай назваю: «Жыццё ёсць сон». Там прынца (спадкаемцу), які вырас у турэмнай вежы, выпускаюць на свабоду.

Прынц паводзіць сябе вельмі груба, спрабуе сілаю дамагчыся кахання жанчыны, распраўляецца з мужчынамі, што яму перашкаджаюць – ну і г.д. І бацька вяртае яго назад, у турму, дзе яму і тлумачаць, што жыццё – гэта сон, што свабода яму прыснілася, што паводзіць сябе трэба добра нават ува сне – і гэтак далей. Дакладная ілюстрацыя да тэзіса Уладзіміра Макея: заснуў у турме, сябар мой, вось і спі ў ёй далей, бо рэальнай свабоды ты адзін чорт не заслугоўваеш.

Будучы Прыхільнікам Кальдэрона (як, зрэшты, і Сервантэса) я бы не крытыкаваў Уладзіміра Макея, каб той прынамсі ў інтэрвʼю ўплывоваму сусветнаму выданню даў уласны адказ на вострае для беларусаў пытанне: на які час паставілі стрэлку будзільніка? А дакладней, колькі яшчэ гадоў мусіць прайсці, каб Уладзімір Уладзіміравіч – ну, і тыя, чый пункт гледжання ён цягам такога доўгага часу абслугоўвае – палічылі, што мы можам прачнуцца ўжо ў зусім дэмакратычнай дзяржаве. Майсей, памятаецца, вадзіў свой народ сорак гадоў па пустэчы. У нашым выпадку прайшло дваццаць шэсць. Яшчэ чатырнаццаць? Ці не зашмат?

Дарэчы, пʼеса Кальдэрона завяршаецца народным паўстаннем. Напэўна, Уладзімір Уладзіміравіч мае рацыю, і ні Герцэна, ні герояў Кальдэрона будзіць не варта.

Але ж так і ўсё жыццё праспаць можна!

іншыя запісы
Каментары