«Маўчанне Пуціна аб Украіне не кажа пра тое, што нічога не робіцца»


Украіна ўсё радзей становіцца «цвіком праграмы» выданняў навінаў на расейскім тэлебачанні, а Уладзімір Пуцін усё радзей згадвае паўднёвую суседку ў сваіх выступах. Праблемы, якія раней хвалявалі расейскае кіраўніцтва, нібыта зніклі: журналісты і чыноўнікі пагрузіліся ў маўчанне. Ці гэта значыць, што Данбас хутка ізноў станецца паўнавартасна ўкраінскім? Колькі Украіна выдаткавала на вайну? Якую ролю ў канфлікце грае Беларусь? У інтэрвʼю belsat.eu на гэтыя пытанні адказвае вайсковы эксперт Аляксандр Алесін.

Вайна і грошы: хтосьці зарабляе, хтосьці – выдаткоўвае

alesin7389

– Колькі Украіна выдаткавала на вайну?

– Яны кажуць, што ў іх сыходзіць больш за 3% ВУП (каля $ 600 млн. – аўт.) Але на маю думку, гэтая сума не зусім адпавядае рэчаіснасці – трэба ўлічыць кошт матэрыяльна-тэхнічных рэзерваў, назапашаных у савецкія часы і пасля іх. Я мяркую, агульная сума за час канфлікту – як мінімум, $ 3-5 млрд. толькі новых коштаў, не ўлічваючы запасы. Ёсць яшчэ выдаткі прыватных асобаў, розных валанцёраў – думаю, гэтыя сумы ў раёне $ 800 млн.

– З аднаго боку, кажуць, што Беларусь гандлюе з сепаратыстамі, а з другога – што Беларусь актыўна дапамагае пераўзбройвацца Кіеву. Дык якую ролю грае нашая краіна?

– Я думаю, на ўзроўні канкрэтных асобаў, спекулянтаў, дробных юрыдычных асобаў ідзе гаспадарчая дзейнасць паміж Данбасам і Беларуссю. З тэрыторыі Беларусі туды паступаюць прадукты харчавання, магчыма, нейкія прамтавары працяглага карыстання. Адтуль, магчыма, пранікае зброя, боепрыпасы і нейкія рэчы, атрыманыя незаконна – праз рабунак. Але гэта не адлюстроўвае дзяржпалітыкі: Лукашэнка, падобна, больш сімпатызуе Кіеву, чым прарасейскаму Данбасу – ён баіцца, што з ім могуць паступіць аналагічным чынам.

Я не веру ў сувязь Беларусі і «ЛНР» – «ДНР» на ўзроўні кіраўнікоў.

– На вашую думку, ці можна ў нашай краіне на ўзроўні хоць і дробных юрыдычных асобаў ажыццяўляць такі сурʼёзны гандаль без заступніцтва ўладаў?

– У кожную фірму ўлезці немагчыма, і па падробленых дакументах, дзе можна прасачыць паходжанне тавару. У Беларусі можна рэалізаваць атрыманы незаконным шляхам тавар. Сапраўды таксама і з Расеі завозіцца кантрафактная і крадзеная прадукцыя. Гэтак жа і наадварот.

«Паездкі Лукашэнкі ўва Вʼетнам. Туркменістан – спроба ўціснуць лішніх 500 трактароў і 1000 аўтамабіляў»

– А што да справаў Менску з Кіевам?

– Прасочваецца піяр-акцыя з боку Кіева: адкалоць Беларусь ад Расеі. Укідваецца інфармацыя пра тое, што ці то Беларусь рамантуе ўкраінскія знішчальнікі, ці то дапамагае ў вытворчасці бранятанкавай тэхнікі, ці то пастаўляе ўзбраенне. Але, часцей за ўсё, гэта тавары двайнога прызначэння. Напрыклад, украінцы ўвозяць аўтамабілі «МАЗ» і адаптуюць іх для мэтаў Нацгвардыі, таму што гэтыя машыны лепшыя за ўкраінскія «КраАзы».

maz

Казаць пра тое, што свядома Беларусь спрыяе ўзбраенню Украіны, нельга. Рухавікі пастаўляюць, напрыклад, такія, якія можна ўсталёўваць і на ваенную тэхніку, і на камбайны. Нельга адназначна заявіць, што Украіна атрымлівае ад Беларусі ваеннае падтрыманне: гэтыя ўкіды накіраваныя на раскол адносінаў Беларусі ды Расеі, і гэта нармальная палітыка Кіева.

Улічваючы вайсковы патэнцыял Украіны, я думаю, мае месца акурат адваротны рух – Украіна садзейнічае рэалізацыі беларускіх праектаў па ўзбраенні.

– А як сімпатыі да Кіева суадносяцца з «адвечнай брацкаю любоўю» да Расеі?

– Украіна – наш другі імпарцёр складанай прамысловай прадукцыі. Акурат той, якая сёння горш за ўсё прадаецца. Кожны пакупнік цяпер настолькі цэнны, што Лукашэнка сам ездзіць па свеце і прадае – ува Вʼетнам, Туркменістан. Гэта як раз і ёсць спробы ўціснуць тыя 500 або 1000 аўтамабіляў. Таму Украіна, якая набывае вельмі сурʼёзныя колькасці сельгастэхнікі і аўтамабіляў – другі пасля Расеі наш пакупнік, а Данбас у гэтым плане для нас нішто.

Не ведаю, што ў Лукашэнкі ў душы, але ён, рызыкуючы пасварыцца з Пуціным, працягвае лаяльна ставіцца да кіеўскага ўраду.

– Як вы лічыце, што ў Беларусі будзе з добраахвотнікамі, ваярамі на Данбасе з абодвух бакоў?

– Арыштаваны на вакзале чалавек, напрыклад, дэманстратыўна правакаваў. У яго была зброя, выбухоўка, бронекамізэлька. Калі чалавек не засвяціўся ў СМІ, не рабіў правакацыйных фотаздымкаў, а проста ўдзельнічаў у баявых дзеяннях і вярнуўся – думаю, гэта застанецца без асаблівых наступстваў, проста заплюшчаць вочы.

Ва Украіне рэалізавалася то супрацьстаянне, якое ёсць у Беларусі: людзі пэўных палітычных поглядаў проста занялі там тыя бакі, якія ім адпавядаюць. А ў Беларусі гэты канфлікт не набыў вострай узброенай формы – у нас усё абмежавана слоўнымі баталіямі».

– З пункту гледжання беларускіх уладаў ці не будзе лічыцца злачынствам паездка кудысьці ваяваць?

– Калі будуць юрыдычна, дакументальна зафіксаваныя факты злачынстваў – улада не зможа гэта абмінуць. Але ў нас жа бязвізавы рэжым, і самое перамяшчэнне туды не зʼяўляецца парушэннем закона. Гэткі пераслед не ў інтарэсах уладаў – яны спрабуюць дэманстраваць усялякі нейтралітэт і Кіеву, і Маскве.

Пуцін ладзіць новую фазу вайны ва Украіне?

– Радзей, але ўсцяж прыходзяць паведамленні пра сутычкі на Данбасе: якая там сёння расстаноўка сілаў, якая зброя ёсць у бакоў?

– Абодва бакі ўважліва сочаць адзін за адным. У асноўных відах узбраення (танкі, артылерыйскія сістэмы, сістэмы рэактыўнага залпавага агню) – прыкладная раўнавага: чагосьці ў кагосьці крыху больш, чагосьці – менш. Тое, што паўстанцы страцілі ў баі, ім кампенсавала Расея, таму што ў яе вельмі вялікія склады рэзервовай тэхнікі. А ўкраінская прамысловасць цяпер працуе на поўніцу, аператыўна рамантуючы пашкоджаную тэхніку і пастаўляючы новую.

– Гэта значыць, у любы момант усё падрыхтавана для новых выбухаў паўнавартаснае вайны?

– Думаю, адсоткаў на 70-80. І гэтая колькасць можа дазволіць разгарнуць досыць актыўныя баі.

ukr_1006709879391517_6672744933239897332_n

– Апошнім часам Пуцін не кажа пра Украіну, у сувязі з чым сталі зʼяўляцца думкі, што Данбас зараз станецца паўнавартасна ўкраінскім.

– Не. Я мяркую, што Пуцін, як стары выведнік, нічога не робіць проста так. І гэта дэманстратыўнае замоўчванне, хутчэй за ўсё, можа пазначаць нейкую актыўнасць на тэрыторыі Украіны. Нежаданне прыцягваць міжнародную грамадскую думку – гэта яшчэ не значыць, што там нічога не робіцца.

Гутарыў Яўген Балінскі, belsat.eu

Глядзі таксама
Каментары