Габрэй і палестынец знялі фільм пра канфлікт двух народаў на прыкладзе адной вёскі


«5 разбітых камераў» – 6 гадоў з жыцця палестынскай вёскі Білʼін ў абʼектыве аднаго з яе жыхароў. Сёння ў эфіры «Белсату».

Першую камеру Эмад Бурнат, жыхар палестынскай вёскі Білʼін, набыў у 2005 годзе, калі ў яго нарадзіўся чацвёрты сын. Амаль адначасова са з’яўленнем на свет Джыбрыла ў ягонай вёсцы разгарнуліся пратэсты супраць пабудовы плоту, які павінен быў аддзяліць Палестынскую аўтаномію ад яўрэйскіх пасяленняў.

Даведка «Белсату»

«Мур бяспекі» павінен забяспечыць ізраільскіх грамадзянаў перад магчымымі тэрарыстычнымі атакамі з боку жыхароў Заходняга берагу Іардану.

Міжнародны суд ААН у Гаазе назваў пабудову сцяны нязгоднай з міжнародным правам, а сітуацыю палестынцаў параўнаў з апартэідам. Паводле Ізраілю, пасля ўзвядзення першага кавалку плоту колькасць тэрарыстычных нападаў знізілася.

Паводле апытання газеты The Jerusalem Post 72 % палестынцаў сутыкнуліся з абразамі ды прыніжэннем з боку ізраільскіх жаўнераў, якія пільнуюць брамаў муру.

Паволі камера Эмада з сямейных падзеяў ды святаў пачала пераключацца на тое, што адбываецца па-за сценамі хаты.

Творца прызнаецца, што ўзяў камеру, каб абараніць сябе – напрыклад, ён здымаў на яе беспадстаўныя затрыманні і вобшукі. Паступова камера пачала прыносіць яму клопаты. Яе разбілі, але Эмад набыў новую. Гэта паўтарылася яшчэ пяць разоў, што дало назву стужцы.

Маці Эмада Бурната просіць ізраільскіх жаўнераў вызваліць арыштаванага сына, Халеда

Ягоная жонка пачала баяцца, што Эмада рана ці позна арыштуюць. Толькі цяпер, калі фільм скончаны, а публіка ды крытыкі па ўсім свеце ўспрымаюць яго вельмі прыхільна, жонка Эмада ўсвядоміла важнасць таго, што ён рабіў.

«З самага пачатку я ведаў, што камера – моцны сведак і моцная зброя. Я вырашыў здымаць заўсёды: нават калі арыштоўвалі майго брата, нават калі забілі майго сябра. Я ведаў, што здымаць важна, бо гэты матэрыял потым будзе выкарыстаны ў важных мэтах».

Калі дайшло да знаёмства Эмада і ізраільскага рэжысёра Гая Давідзі, апошні пачаў наведвацца ў вёску. Ізраільскія жаўнеры адразу пачалі стасаваць менш гвалту: паводле Давідзі, яны не былі ўпэўненыя, што габрэя потым не пачуюць.

Габрэя і палестынца пачулі ва ўсім свеце: «5 разбітых камераў» у 2013 годзе былі намінаваныя на Оскар.

Калі Эмад Бурнат з сямʼёй паляцеў у Штаты на цырымонію, амерыканскія памежнікі доўна не хацелі даваць веры, што гэтыя палестынцы прыляцелі на Оскара. За лёсам сямʼі у Тўітары сачыў, між іншым, рэжысёр Майкл Мур. Праз паўтары гадзіны іх вызвалілі.

«Падзеі, што адбываюцца звонку і тое, што дзеецца ў ягонай хаце, перадусім падрастанне сына – усё перамяшана. Маленькі хлопчык цягам мноства гадоў бачыць гвалт і супраціў. Гэта адначасова і асабістая гісторыя, і гісторыя сямʼі, і гісторыя вёскі, якая адлюстроўвае лёс апартэіду», – кажа Гай Давідзі.

«Гардыян» піша, што «5 пабітых камераў» – палемічная і ні ў якім сэнсе не аналітычная праца: «Фільм з моцнай сілай выяўляе масавыя выпадкі несправядлівасці і дае нам непасрэдны вопыт – як гэта быць пад прыгнётам, які здзяйсняецца з непахіснымі каменнымі тварамі прадстаўнікамі ўлады, якія перакананыя ў сваёй праведнасці».

Глядзіце а 22:15 на «Белсаце» – цяпер і онлайн:

ДД

Глядзі таксама
Каментары