Дзень Перамогі знутры, або Як масквічы святкавалі 9 траўня


Дзень Перамогі – бадай, самы ўрачысты дзень года ў Маскве. Больш за тыдзень таму на вуліцах расейскай сталіцы зʼявіліся яскравыя плакаты, якія нагадвалі пра чарговую гадавіну Дня Перамогі, а на вітрынах амаль кожнай крамы працаўнікі вывесілі тэматычныя міні-плакаты з тым самым лозунгам: «Мы памятаем! Мы ганарымся».

Шмат якія масквічы сёння пастанавілі адправіцца ў цэнтр гораду, каб паглядзець на гвозд праграмы сённяшняга дня – вайсковы парад. Дзеля гэтага шмат хто купляў у вулічных гандляроў, неабходныя для гэтай нагоды прадметы: салдацкія шапкі, чырвоныя сцягі ды георгіеўскія стужкі, якія мелі сімвалізаваць «пераможную Расею».

Аднак шмат каго спаткала расчараванне. Паліцыя сёлета замкнула большасць вуліц, прылеглых да маршруту параду, і трэба было вельмі моцна пастарацца, каб прынамсі з вялікай адлегласці пабачыць паказ расейскай вайсковай тэхнікі.

Большасць масквічоў чулі толькі гром «салюту Перамогі» і жаўнерскае «Ура-а-а-а!», якое даносілася з Краснай плошчы. Вялікіх відэаэкранаў, якія паказвалі цырымонію, было няшмат, таму адзінае развязанне шмат для каго – глядзець трансляцыю параду на Краснай плошчы на мабільных тэлефонах. Аднак і тэхніка часта падводзіла.

– У вас таксама не працуе? – запытаў карэспандэнта Belsat.eu адзін з гледачоў. – Верагодна, глушаць сігнал.
– Навошта яны гэта робяць?
– Ну, там жа прэзідэнт, – адказаў масквіч.

Паліцыя надзвычай пільна сачыла за бяспекай. Але не ўсе скардзіліся на нязручнасці, асабліва калі высвятлялася, што размова з карэспандэнтам будзе запісаная. Некаторыя гледачы параду нават прасілі паказаць дакументы і пасведчанне аб акрэдытацыі.

– Усё добра арганізавана, мне ўсё падабаецца! – адказаў старэйшага веку спадар Ігар, які тут жа ўцёк ад размовы, хоць перад гэтым скардзіўся, што нічога не пабачыў.

Адказваючы на пытанне, чаму масквічы прыйшлі на парад, яны часцей за ўсё выкарыстоўвалі слова »гонар«. Нешматлікія змаглі падысці да берага Масквы-ракі і ўбачыць танкі, якія праехалі па супрацьлеглым беразе. Гэтых шчасліўцаў гонар перапаўняў.

– Вайсковая тэхніка, авіяцыя, арганізацыя ўсяго… мне вельмі спадабалася. Трэці год запар я спрабую ўбачыць калону тэхнікі і нарэшце сёлета мне ўдалося! Такія святы насамрэч дапамагаюць Расеі абʼяднацца. Паглядзіце, колькі прыйшло людзей. Я сам з Горлаўкі (ўкраінскі горад пад кантролем прарасейскіх сепаратыстаў – Belsat.eu), таму я ведаю, што праблема фашызму застаецца актуальнай. Я бачу гэта фашызм на самай справе ўсюды, а не толькі ва Украіне. Напрыклад, хлуслівая інфармацыя, якая льецца з украінскага тэлебачання. Смерць жанчын і дзяцей нічым не можна апраўдаць, нават адзінствам Украіны, – заўважыў Юрый, які, нягледзячы на даволі радыкальныя погляды, захоўваў падчас размовы поўны спакой і прамаўляў вельмі ціха.

На парад прыйшло таксама шмат маладых людзей. Сярод іх Цімур, для якога сённяшняе святкаванне падаецца самай важнай падзеяй года:

– Тут мы не гаворым пра Новы год, Каляды або іншыя падобныя святы. Гаворка ідзе пра перамогу, вялікую перамогу. Я ведаю, што вайна – гэта таксама боль і вялікае гора, але гэта не значыць, што мы не можам адначасова радавацца перамозе. Яна важная і сёння. Мы мусім памятаць пра яе і ганарыцца ёй, у адваротным выпадку мы забудзем, хто мы ёсць. Важна таксама, каб не дапусціць адраджэння фашызму. Я не кажу, што ён ёсць толькі ва Украіне, але я не разумею, чаму ўкраінцы не хочуць, каб мы былі разам… Мы, расейцы, украінцы, беларусы дагэтуль нічым адзін ад аднаго не адрозніваемся! – мяркуе надзвычай красамоўны Цімур.

Яшчэ адной важнай падзеяй святкавання быў гэтак званы марш «Несмяротнага палка». Ужо цягам некалькіх гадоў у шмат якіх гарадах Расеі на Дзень Перамогі людзі праходзяць маршам па галоўных вуліцах з партрэтамі сваіх продкаў, якія змагаліся падчас Вялікай Айчыннай вайны.

У сёлетнім маршы ў Маскве ўзялі ўдзел некалькі сотняў тысяч людзей усіх узростаў, але выглядалі яны крыху бядней, чымся сярэднестатыстычны жыхар расейскай сталіцы.

Масквіч Радзівон Старцаў, напрыклад, успамінае свайго дзеда Андрэй Старцава, які ваяваў на вайне «ад самага пачатку, ад 1941 года:

– Ён дайшоў да Берліна і атрымаў два ордэны Славы 3-й ступені, двойчы быў паранены, я вельмі ганаруся ім і цэлым пакаленнем пераможцаў. Гэта вельмі важна цяпер для Расеі, каб паказаць іншым, што як краіна мы абʼяднаныя. Мне здаецца, што іншыя краіны прызнаюць гэта», – падкрэсліў вельмі спакойным і сяброўскім голасам нашчадак героя.

Некалькі сотняў тысяч удзельнікаў час ад часу выбухалі пераможным крыкам «Ура-а-а-а!», а з калонак гэтак жа гучна грымелі салдацкія песні.

Крыху менш пафасу мела група, якая рэпрэзентавала Саюз армянаў Расеі. Армяне танчылі на Краснай плошчы пад гукі барабанаў і флейтаў. Паводле іхных прадстаўнікоў, перамога ў 1945 годзе належыць ім таксама, як і расейцам.

– Гэта для нас святое! Усе тады змагаліся за нашую агульную радзіму! 107 армянаў атрымалі званне Героя Савецкага Саюзу. Таму гэта не толькі расейскае свята. Менавіта дзякуючы нашым продкам, мы сёння – суверэнныя, незалежныя дзяржавы. Мы не можам быць асобна ад Расеі, і гэта таксама датычыць і вас, беларусаў, – адзначыў Кумітаз Пашынін, які адмыслова прыехаў 9 траўня ў Маскву з Волагды.

Марш «Несмяротнага палка» – гэта не канец усіх урачыстасцяў. Амаль у кожным парку можна паслухаць увечары 9-га траўня выканаўцаў ваенных песень, можна патанцаваць з «жаўнерамі» або нават паглядзець шоу акрабатаў. Кульмінацыя ўсяго дня – гэта найбольшы (пасля навагодняга) салют у маскоўскім Парку Перамогі.

Караль Лучка, Масква, belsat.eu

Глядзі таксама
Каментары